🥇 Ptaki Z Czubami Na Głowie

"Jakkolwiek pewne oznaki wskazują, że pojedyncze ptaki próbują zimować na południu Europy, żaden z nich nie wróci do Azji". Azjatyckie ptaki, które za lądowisko obrały sobie teren środkowej Europy są równie pospolite w Azji, jak ich krewny, pierwiosnek (Phylloscopus collybita), w Europie.
Szpakowate - Sturnidae Poniższy tekst został napisany na podstawie różnych źródeł. Ponieważ nie jestem ekspertem lecz tylko amatorem ptaków, więc nie wiem, czy wszystko jest zgodne z prawdą. Gdyby ktoś znalazł jakiś błąd, proszę o kontakt . Rodzinę tę można podzielić na 2 podrodziny: szpaki (Sturninae) - około 26 rodzajów i 109 gatunków i bąkojady (Buphaginae) - 1 rodzaj i 2 gatunki. Wśród ornitologów wciąż toczą się spory dotyczące liczby rodzajów i gatunków w tej rodzinie. Jedna z klasyfikacji przyjmuje, że do podrodziny Sturninae należą następujące rodzaje: Acridotheres, Ampeliceps, Aplonis, Basilornis, Cinnyricinclus, Creatophora, Enodes, Gracula, Gracupica, Grafisia, Lamprotornis, Leucopsar, Mino, Neocichla, Onychognathus, Pastor, Pholia, Poeoptera, Sarcops, Saroglossa, Scissirostrum, Speculipastor, Spreo, Streptocitta, Sturnia, Sturnus i Temenuchus. P. Mielczarek i W. Cichocki w swoim spisie "Polskie Nazewnictwo Ptaków Świata" do podrodziny Sturninae zaliczają 25 rodzajów. Według tych autorów, na przykład, ptaki z rodzajów Pastor, Temenuchus i Gracupica umieszczone są w rodzaju Sturnus. Do podrodziny bąkojadów (Buphaginae) należy bąkojad czerwonodzioby (Buphagus erythrorhynchus) oraz bąkojad żółtodzioby (Buphagus africanus). Szpaki (Sturninae) są małymi lub średniej wielkości ptakami o długości 18-43 cm i wadze 30-105 g. Charakteryzują się krępą sylwetką, krótkim ogonem i silnymi nogami. Ich proste i silne dzioby, w zależności od gatunku, mogą być wąskie i spiczaste (u szpaka europejskiego - Sturnus vulgaris) lub grubsze i tępo zakończone (u skworczyka białookiego - Aplonis brunneicapilla). Skrzydła szpaków mogą być krótkie i zaokrąglone u gatunków osiadłych i leśnych lub dłuższe i ostro zakończone u gatunków wędrownych i zamieszkujących otwarte przestrzenie. U ptaków z podrodziny Sturninae mogą występować (w szczególności u samców) wąskie, wydłużone pióra na szyi. U wielu gatunków występuje naga, przebarwiona skóra w okolicy dzioba i oczu, a u niektórych - korale z przodu szyi. Głowy niektórych gatunków ozdobione są czubami. Upierzenie szpaków jest głównie czarne lub ciemne, chociaż u niektórych gatunków występują inne barwy (np. kolor biały). U wielu gatunków upierzenie ma metaliczny połysk. Szpaki (Sturninae) wymieniają upierzenie raz w roku, po sezonie lęgowym. U niektórych gatunków występują różnice sezonowe w ubarwieniu - Np. u szpaka europejskiego (Sturnus vulgaris) w upierzeniu spoczynkowym (po sezonie lęgowym, gdy następuje wymiana upierzenia) białe końcówki piór tworzą na ciele ptaka perełkowanie, natomiast w sezonie lęgowym (przed wymianą upierzenia) biel na końcach piór znika, a pozostaje czarna, mieniąca się zielono szata godowa. U osobników młodocianych upierzenie jest skromniejsze i niekiedy pokryte smugami. Szpakowate (Sturnidae) zamieszkują półpustynie, sawanny, tereny otwarte i różne typy lasów strefy umiarkowanej, lasy deszczowe, tereny rolnicze i obszary miejskie i podmiejskie. Pierwotnie szpaki (Sturninae) zamieszkiwały Afrykę i Eurazję. Obecnie (na skutek introdukowania niektórych gatunków) szpaki gnieżdżą się na wszystkich kontynentach i wielu wyspach z wyjątkiem Ameryki Południowej i Antarktyki. Życie znacznej liczby gatunków (np. z rodzaju Aplonis)związane jest z drzewami - w drzewach mogą znaleźć dostatecznie dużo dziupli i zakamarków, nadających się do założenia gniazda. Wiele gatunków (w szczególności gatunki żyjące na terenach otwartych oraz gatunki wędrowne) większość czasu spędza na ziemi, ponieważ tam głównie szuka pożywienia. Gatunki gnieżdżące się w klimacie umiarkowanym wędrują na zimę do rejonów o cieplejszym klimacie. Loty migracyjne odbywają się przeważnie wieczorem i nocą. W locie szpaki są szybkie i zwinne. Z łatwością potrafią wykonywać skomplikowane manewry całym stadem. W większości przypadków szpaki są ptakami społecznymi, gnieżdżącymi się w luźnych koloniach. Szczególna towarzyskość i agresywność u gatunków introdukowanych może stwarzać zagrożenie dla miejscowych gatunków ptaków ze względu na konkurencję o pokarm i miejsca do gniazdowania. Kilka gatunków takich jak np. skworczyk duży (Aplonis grandis) i błyszczak strojny (Lamprotornis shelleyi), umieszczany niekiedy w rodzaju Spreo, gnieżdżą się raczej samotnie, jednak ptaki z gatunku Lamprotornis shelleyi po sezonie lęgowym zbierają się w stada. Gatunki żyjące samotnie są bardziej płochliwe i ciche. Społeczna natura szpaków znajduje odbicie w wydawanych przez nie odgłosach. Są one różnorodne, niekiedy ciche, często głośne i przenikliwe, jednak w ludzkich uszach nierzadko brzmiące zgrzytliwie, chrapliwie i skrzypiąco, rzadko melodyjnie. Wiele gatunków potrafi świetnie naśladować głosy innych ptaków, jak również inne dźwięki. Szpaki europejskie (Sturnus vulgaris) hodowane w niewoli potrafią podobno wymawiać słowa ludzkiej mowy. Większość gatunków tropikalnych jest mniej lub bardziej związana z lasem. Jednak niektóre, w szczególności gatunki klimatu umiarkowanego, porzuciły las dla obszarów bardziej otwartych. Gatunki takie wymagają jedynie miejsc przypominających dziuple drzew, nadające się do założenia gniazda. U niektórych gatunków, takich jak: Aplonis, Mino, Basilornis, Streptocitta i Ampeliceps, znaczącą część diety stanowią jagody i owoce. Ptaki z rodzaju Sturnus są znacznie bardziej owadożerne. Większość gatunków wykazuje sezonowe zmiany w diecie: wiosną i latem ptaki wykorzystują pokarm zwierzęcy (głównie rozmnażające się w tym czasie owady), późnym latem i jesienią uzupełniają dietę owocami i jagodami. Do ptaków wszystkożernych należy np. czarnotek rudoskrzydły (Onychognathus morio). Zjada on owady i inne bezkręgowce, różne odpadki, owoce i nasiona, a także pije nektar. Bąkojady (ptaki z rodzaju Buphagus) żywią się głównie pasożytami skóry zwierząt kopytnych. Szpaki (Sturninae) w charakterystyczny sposób szukają pożywienia na ziemi. Zanurzają zamknięty dziób w podłożu, a następnie rozwierają szczęki, rozpychając podłoże i odsłaniając jego głębszą warstwę. Na swoje gniazda szpakowate wykorzystują często dziuple po dzięciołach lub brodaczach (ptaki z rodziny Capitonidae, z rzędu łaźców - Piciformes). Szpakowate nie potrafią same zrobić dziupli lub choćby jakiejś szczeliny, aby tam umieścić swoje gniazdo. Niektóre gatunki szpaków kompensują sobie tę niedogodność agresywnością, która umożliwia im przywłaszczenie sobie cudzego gniazda. Czarnotek arabski (Onychognathus tristramii) zakłada gniazdo w szczelinach między kamieniami, a wiele innych gatunków gniazduje w szczelinach pod dachówkami i mostami, w zagłębieniach ścian budynków lub w zakamarkach konstrukcji zbudowanych przez człowieka. Niektóre gatunki, np. szpak (Sturnus vulgaris), chętnie gnieżdżą się w budkach lęgowych. Kiedy ptaki znajdą odpowiednią szczelinę, wypełniają ją pokaźną konstrukcją z traw, liści, gałązek i innego materiału. Zdarza się, że znoszą do gniazda różne sztucznie wytworzone drobiazgi. Znane są przypadki przynoszenia do gniazd żarzących się niedopałków papierosów, co powodowało spalenie się gniazda a nawet drzewa. Niektóre gatunki wplatają do swoich gniazd kwiaty i zielone liście. Przypuszcza się, że ptaki wybierają te rośliny, które odstraszają owady i inne pasożyty gniazdowe. W budowie gniazda uczestniczą zwykle oboje partnerzy. Stare gniazdo może być odnawiane, a miejsce gniazdowania (dziupla, szczelina w murze, budka lęgowa itd.) może być używane przez wiele sezonów. Jaja szpakowatych są jasnoniebieskie, czasem białe lub kremowe. U ptaków z rodzaju Acridotheres, Leucopsar, Gracupica, Sturnia, Temenuchus, Pastor, Creatophora i Sturnus jaja są jednobarwne, a u większości pozostałych rodzajów - pokryte są ciemnymi plamkami. W niektórych przypadkach wysiadywaniem jaj zajmuje się tylko samica. Jednak u większości gatunków jaja wysiadują obydwoje partnerzy. Okres inkubacji jaj trwa ok. dwóch tygodni. Wyklute pisklęta są nagie lub skąpo pokryte puchem na głowie i grzbiecie. Przez kilka pierwszych dni życia ich oczy pozostają zamknięte. Obydwoje rodzice karmią swoje potomstwo. Młode pierzą się zwykle po ok. 3 tygodniach, młode bąkojady (z rodzaju Buphagus) pozostają w gnieździe przez ok. miesiąc. Wiele gatunków szpakowatych wyprowadza 1-2, a niekiedy 3 lęgi w roku. Bąkojady - Buphaginae Bąkojady żyją na afrykańskich sawannach. Bąkojad czerwonodzioby (Buphagus erythrorhynchus) występuje na obszarze środkowej Afryki, na wschodzie po Sudan, na południu po północną i wschodnią część Afryki południowej. Bąkojad żółtodzioby (Buphagus africanus) występuje od Senegalu po Sudan. Bąkojady związane są ze stadami zwierząt kopytnych. Większość czasu spędzają na ich skórze. Na skórze gospodarza bąkojad podróżuje wraz z całym stadem, na niej odpoczywa i czyści pióra, a także nocuje, odbywa zaloty i spółkuje. Skóra gospodarza jest źródłem pożywienia, ponieważ ptak wydziobuje z niej pasożyty zewnętrzne. Wreszcie ze skóry gospodarza ptaki wyskubują sierść, którą potem wyścielają swoje gniazda. Do budowy gniazda bąkojady używają również nawozu zwierząt kopytnych. Bąkojady mają ok. 20-22,5 cm długości. Mają krótkie, grube dzioby oraz silne nogi i pazury, które pomagają utrzymać się na ciele gospodarza. Szyja, głowa, skrzydła i ogon bąkojadów są szaro-brązowe, a spód jest jasny, żółtawy. Bąkojad czerwonodzioby ma czerwony dziób oraz czerwone oczy otoczone żółtymi obwódkami. Bąkojad żółtodzioby ma dziób żółty z czerwonym końcem, a jego oczy nie mają żółtych obwódek. Bąkojady żywią się pasożytami skóry (takimi jak: kleszcze, pchły, larwy owadów i in.) antylop, impali, guźców, zebr, żyraw, bawołów, nosorożców i bydła. Najbardziej pożądanym pożywieniem bąkojadów jest krew. Usuwając pasożyty bąkojady kaleczą skórę gospodarza, ciągle dziobią powstałą rankę (piją krew i odrywają kawałki tkanek), pozostawiając ją przez dłuższy czas otwartą, co może sprzyjać powstawaniu zakażeń. Bąkojady żyją w stadach. Gnieżdżą się w dziuplach drzew, a swoje gniazda wyścielają sierścią wyrwaną swoim gospodarzom. Tylko jedna para z grupy dorosłych bąkojadów przystępuje do lęgów (para dominująca). Reszta członków grupy zbiera materiał na gniazdo. W jednym lęgu samica składa 2-5 jaj (średnio 3), które są wysiadywane tylko przez parę dominującą. Reszta grupy nocuje na skórze swoich gospodarzy. Karmieniem młodych zajmują się, oprócz pary dominującej, również pozostali członkowie grupy (tzw. pomocnicy). Pomocnicy są zazwyczaj potomkami pary dominującej (przystępującej do lęgów). Strona główna Czaple to bardzo kosmopolityczna grupa ptaków rozpowszechniona na wszystkich kontynentach świata za wyjątkiem Antarktydy i najzimniejszych krańców Antarktyki. Są to ptaki powiązane ze środowiskiem wodnym – prawie wszystkie gatunki żerują na brzegach jezior, rzek, bagien, oczek wodnych, a nawet mórz. Spotkać je można głównie na Czubatka europejska (Parus cristatus) Długość ciała: 11-12 cmDrobna sikora wyróżniająca się zaostrzonym, czarno plamkowanym czubkiem. Na głowie niepowtarzalny, czarno-biały rysunek. Wierzch szarobrązowy, spód jest ptakiem pospolitym w borach, to jest mało znana, gdyż stale przebywa w koronach drzew iglastych, skąd dobiega jej dźwięczny trel „gjurrr". Czubatka europejska (Parus cristatus) Długość ciała: 11-12 cmDrobna sikora wyróżniająca się zaostrzonym, czarno plamkowanym czubkiem. Na głowie niepowtarzalny, czarno-biały rysunek. Wierzch szarobrązowy, spód jest ptakiem pospolitym w borach, to jest mało znana, gdyż stale przebywa w koronach drzew iglastych, skąd dobiega jej dźwięczny trel „gjurrr". Słowik rdzawy (Luscinia megarhynchos) Długość ciała: 16-18 cm. Oba gatunki słowików występujących w naszym kraju są do siebie bardzo podobne, a ich polskie nazwy dobrze odzwierciedlają różnice w odcieniu brązowego ubarwienia. Przez Polskę przebiega granica zasięgu obu gatunków: w zachodniej połowie kraju występuje słowik rdzawy, a we wschodniej słowik szary. Trznadel (Emberiza citrinella) Długość ciała: 16-18 cm. Ptak wielkości wróbla z długim ogonem. Głowa żółta z czarnym rysunkiem. Wierzch brązowy, ciemno plamkowany, kuper rdzawobrązowy. Spód żółty z brunatnym kreskowaniem i rdzawą przepaską na piersi. Samica mniej jaskrawa. Obok skowronka jest najpospolitszym ptakiem terenów otwartych. Pokląskwa (Saxicola rubetra) Długość ciała: 12-14 cm. Mniejsza od wróbla, o krępej sylwetce z krótkim ogonem. Wierzch ciała brunatny z białymi lusterkami u nasady skrzydeł. Głowa z brunatną maską podkreśloną od góry szeroką białą brwią i wąsem. Gardło i pierś rdzawopomarańczowe. Samica bardziej brązowa i plamkowana. Pokląskwę łatwo zauważyć, gdyż chętnie siada na szczycie krzaka lub wysokiej rośliny wśród łąk. Żuraw (Grus grus) Długość ciała: 105-130 cm. Ptak większy od bociana o popielatym ubarwieniu z czarną szyją i głową oraz białą szeroką brwią za okiem. Na ciemieniu czerwona plama. Z tyłu ciała zwisa pióropusz wydłużonych i wygiętych piór. W locie przypomina bociana, lecz różni się ubarwieniem i aktywnym sposobem lotu. Rokitniczka (Acrocephalus schoenobaenus) Długość ciała: 12-14 cm. Drobny ptak śpiewający, mniejszy i delikatniejszy od wróbla. Smukłe ciało rokitniczki jest ubarwione w odcieniach jasnego brązu. Najbardziej skontrastowana jest głowa, na której wyróżniają się biaława brew i czarno kreskowana czapeczka. Ciemne plamy na grzbiecie układają się w smugi. Spód ciała jednolicie beżowy. Żuraw (Grus grus) Długość ciała: 105-130 cm. Ptak większy od bociana o popielatym ubarwieniu z czarną szyją i głową oraz białą szeroką brwią za okiem. Na ciemieniu czerwona plama. Z tyłu ciała zwisa pióropusz wydłużonych i wygiętych piór. W locie przypomina bociana, lecz różni się ubarwieniem i aktywnym sposobem lotu. Kukułka (Cuculus canorus) Długość ciała: 32-38 cm. Ptak wielkości pustułki, o długim ogonie i zaostrzonych skrzydłach. Ubarwieniem przypomina krogulca, gdyż ma szary wierzch ciała i pierś oraz prążkowany brzuch. Samice występują w dwóch odmianach, z których jedna jest podobna do samca, a druga jest ubarwiona rdzawo. Kukułka słynie ze zwyczaju podrzucania swych jaj do gniazd drobnych ptaków wróblowych. Makolągwa (Carduelis cannabina) Długość ciała: 13-14 cmNieco mniejsza i delikatniejsza od wróbla. Samiec w szacie godowej wyróżnia się dużą czerwoną plamą na piersi i małą na czole. Głowa i szyja popielate. Grzbiet i pokrywy skrzydłowe ciepłobrązowe. Lotki czarniawe z białymi brzegami. Boki brzucha brązowe z ciemniejszymi plamkami. Samica pozbawiona czerwieni, bardziej brązowa. Gąsiorek (Lanius collurio) Długość ciała: 16-18 cm. Ptak większy od wróbla z dłuższym ogonem. Samiec jest łatwo rozpoznawalny po czarnej masce na popielatej głowie i rdzawobrązowym wierzchu ciała. Spód z beżowym nalotem. Ogon czarny z białymi skrajami u nasady. Samica o podobnym schemacie ubarwienia, ale mniej skontrastowana z łuskowanym wzorem na spodzie ciała. Sikora bogatka (Parus major) Długość ciała: 13-15 cm. Największa z naszych sikor, nieco mniejsza od wróbla. Głowa czarna z białymi policzkami, przez środek żółtej piersi i brzucha przebiega czarny pas. Bogatka wyróżnia się spośród innych ptaków wyjątkowo bogatym repertuarem głosów. mapa Zięba zwyczajna (Fringilla coelebs) Długość ciała: 14-16 cm. W wielobarwnym upierzeniu samca rzucają się w oczy dwa białe paski na skrzydłach, czerwonawy spód ciała i popielaty wierzch głowy. Samica oliwkowobrązowa, mało skontrastowana, ale również ma dwa pasy na skrzydłach. Jest jednym z najpospolitszych ptaków krajowych spotykanym niemalże we wszystkich typach zadrzewień. mapa Piegża (Sylvia curruca) Długość ciała: 13 cm. Skromnie ubarwiona pokrzewka. Wierzch ciała szarobrązowy. Głowa bardziej popielata z ciemnoszarymi pokrywami usznymi, tworzącymi słabo skontrastowaną maseczkę. Spód szarawopłowy, gardło białe. Lotki drugiego rzędu z jasnymi obrzeżaniami tworzącymi jaśniejsze pole na skrzydle. Występuje chętnie w osadach ludzkich, nawet w miastach, gdzie swą obecność ogłasza prostym, klekocącym śpiewem. mapa Pliszka siwa (Motacilla alba) Długość ciała: 18-20 cm. Wysmukły ptak z długim ogonem. Ubarwienie samca z wierzchu popielate z biało-czarnym rysunkiem na głowie i piersi a od spodu białe. Rysunek u samicy mniej skontrastowany. Pliszki siwe są mało płochliwe i chętnie trzymają się w pobliżu człowieka. Poruszając się charakterystycznie kiwają ogonem. mapa Pliszka siwa (Motacilla alba) Długość ciała: 18-20 cm. Wysmukły ptak z długim ogonem. Ubarwienie samca z wierzchu popielate z biało-czarnym rysunkiem na głowie i piersi a od spodu białe. Rysunek u samicy mniej skontrastowany. Pliszki siwe są mało płochliwe i chętnie trzymają się w pobliżu człowieka. Poruszając się charakterystycznie kiwają ogonem. mapa Szczygieł zwyczajny (Carduelis carduelis) Długość ciała: 12-14 cm. Jeden z najbarwniejszych naszych ptaków, mniejszy od wróbla. Obie płcie podobne do siebie. Na głowie skontrastowany czarno-biało-czerwony rysunek, grzbiet beżowy, skrzydła czarne z szerokim żółtym pasem przez środek, kuper biały, ogon czarny. Śpiew szczygła jest bardzo szczebiotliwy. Ptaki te najbardziej rzucają się w oczy jesienią i zimą, gdy żerują w dużych stadach na polach i ugorach. mapa Kowalik zwyczajny (Sitta europaea) Długość ciała: 13-15 cm. Krępy ptak wielkości wróbla z krótkim ogonem. Wierzch ciała popielaty, spód beżoworudawy. Przez oko przebiega czarny pasek sięgający aż do karku. Dziób mocny, dłutowaty. Kowalik jest jedynym naszym ptakiem, który chodzi po pniu i gałęziach głową w dół. Sam nie wykuwa dziupli, lecz potrafi zmniejszać średnicę zbyt dużego otworu wejściowego oblepiając go gliną. mapa Szpak (Sturnus vulgaris) Długość ciała: 21-23 cm. Pospolity, czarno ubarwiony ptak o lśniącym upierzeniu z żółtym dziobem. W upierzeniu spoczynkowym całe ciało upstrzone białymi plamkami. Młody ptak szarobrunatny. Jest uzdolnionym śpiewakiem, który potrafi naśladować śpiew innych gatunków ptaków. Jest wszędobylski i świetnie przystosował się do życia w mieście. mapa Kos (samica) (Turdus merula) Długość ciała: 24-27 cm. Czarno ubarwiony ptak ze stosunkowo długim ogonem (co odróżnia go od szpaka) i pomarańczowym dziobem. Samica brunatna, plamkowana od spodu. Kos był pierwotnie ptakiem typowo leśnym, a obecnie występuje licznie w różnych środowiskach, także w zieleni miejskiej, parkach, ogródkach działkowych i dzielnicach willowych. mapa Kowalik zwyczajny (Sitta europaea) Długość ciała: 13-15 cm. Krępy ptak wielkości wróbla z krótkim ogonem. Wierzch ciała popielaty, spód beżoworudawy. Przez oko przebiega czarny pasek sięgający aż do karku. Dziób mocny, dłutowaty. Kowalik jest jedynym naszym ptakiem, który chodzi po pniu i gałęziach głową w dół. Sam nie wykuwa dziupli, lecz potrafi zmniejszać średnicę zbyt dużego otworu wejściowego oblepiając go gliną. mapa Rudzik (Erithacus rubicola) Długość ciała: 13-14 cm. Jeden z najpospolitszych ptaków leśnych, choć mało znany z powodu dość skrytego trybu życia. Jest nieco mniejszy i delikatniejszy od wróbla. Rudzika łatwo rozpoznać po rdzawym przodzie ciała obejmującym twarz, gardło i pierś, ograniczonym po bokach szyi popielatym pasem. Wierzch ciała brunatny, brzuch szarawy. Zwykle przebywa na ziemi biegając w nieco wyprostowanej postawie. Jest jednym z najlepszych naszych śpiewaków. Jego śpiew jest bardzo urozmaicony, potoczysty, złożony z czystych dźwięków składających się na długą piosenkę. mapa Czajka (Vanellus vanellus) Długość ciała: 28-34 cm. Ptak wielkości gołębia o zielono połyskującym wierzchu ciała i białym spodzie z pomarańczowym podogoniem. Na głowie długi czub. Jeden z symboli nadchodzącej wiosny, gdyż przylatuje do kraju jako jeden z pierwszych gatunków ptaków. Również jako pierwszy zaczyna od nas odlatywać, gdyż już w czerwcu ptaki podejmują wędrówkę na pierzowiska. Tokuje nad miejscem lęgowym wykonując skomplikowane ewolucje w powietrzu. mapa Bekas kszyk (Gallinago gallinago) Ptak wielkości kosa. Ubarwienie maskujące, czarno-brązowo-szare ze skomplikowanym wzorem na poszczególnych piórach wierzchu ciała, który układa się w podłużne pasy. Na głowie rysunek złożony z równoległych brunatnych i płowych pasków. Pierś brunatno kreskowana, a brzuch po bokach prążkowany. Dziób długi, prosty, szary u nasady i czarny w części końcowej. Nogi dość krótkie, zielonkawoszare. Prowadzi skryty tryb życia i zwykle przebywa pod osłoną roślinności. W okresie godowym odbywa widowiskowe loty tokowe, wznosi się i opada, wydając przy tym beczący dźwięk powstający przy wibracji skrajnych sterówek. mapa Gołąb grzywacz (Columba palumbus) Długość ciała: 40-42 cm Duży gołąb, większy od gołębia miejskiego. Sylwetka wyróżnia się małą głową z wydatną piersią i długim ogonem. Ubarwienie popielatoniebieskie z białą plamą na bokach szyi i białymi pasami na wierzchu skrzydeł. Grzywacze będąc pierwotnie ptakami leśnymi, zasiedliły osiedla ludzkie i obecnie licznie występują w miejskich parkach i zadrzewieniach, a nawet gniazdują na pojedynczych drzewach. mapa Wróbel domowy (samica) (Passer domesticus) Powszechnie znany ptak ściśle związany z osadami ludzkimi i tylko wyjątkowo gniazduje poza nimi. Ubarwienie samca charakteryzuje się kasztanowatym karkiem, szarą czapką i czarnym gardłem. Wierzch ciała i ogon brązowe, kuper szary. Na skrzydle biały pasek. Samica szarobrunatna z wierzchu i szara od spodu. Wróbel jest prawdopodobnie najdłużej związanym z człowiekiem ptakiem. Uważa się, że skolonizował ludzkie osady przed kilkoma tysiącami lat. mapa Kawka zwyczajna (Corvus monedula) Długość ciała: 31-35 cm. Pospolity ptak wielkości gołębia. Ubarwienie łupkowoczarne. Na głowie czarna czapeczka i twarz, kark i boki szyi szare. Gniazduje pojedynczo lub kolonijnie w budynkach, zajmując wieże kościelne lub kominy lub dziuplach drzew w miejskich parkach. Szczególnie liczna jest w okresie zimowym, gdy do naszego kraju przybywają liczne ptaki ze wschodu i północy. Tworzy wówczas wielkie stada wraz z gawronami nocujące w wielu polskich miastach. mapa Sroka (Pica pica) Długość ciała: 40-48 cm. Powszechnie znany ptak krukowaty. Łatwo rozpoznawalna po smukłej sylwetce z długim schodkowatym ogonie i czarno-białym ubarwieniu. Skrzydła i ogon z metalicznym połyskiem. Sroka jest wszędobylska i łatwo adaptuje się do nowych warunków. Od niedawna stała się stałym składnikiem awifauny w wielu miastach i osadach, gdzie występuje obecnie nawet w najbardziej ruchliwych dzielnicach. mapa Bocian czarny (Ciconia nigra) Długość ciała: 95-100 cm Nieco mniejszy od bociana białego. Ubarwienie czarne z metalicznym połyskiem, brzuch biały. Dziób, naga skóra wokół oczu i nogi czerwone. W odróżnieniu od swego krewniaka bocian czarny uważany jest za skrytego ptaka leśnego, raczej unikającego kontaktów z człowiekiem. Ostatnio zmienia swe zwyczaje i zaczyna gnieździć się coraz bliżej osad ludzkich, nawet w niewielkich lasach. mapa Piecuszek (Phylloscopus trochilus) Długość ciała: 11-12 cm. Bardzo podobny do pierwiosnka, od którego różni się jasnobrązowymi nogami i bardziej wystającymi lotkami pierwszego rzędu. Ubarwienie wierzchu szarooliwkowe, spodu bladożółtawe, a brzuch biały. Na głowie wyraźna biaława brewka podkreślona ciemnym paskiem ocznym. Mimo tak wielkiego podobieństwa piecuszka do pierwiosnka są one łatwo rozpoznawalne po śpiewie, który jest zupełnie odmienny. Piecuszek śpiewa melodyjną, szczebiotliwą piosenkę z cichnącym zakończeniem. mapa Piegża (Sylvia curruca) Długość ciała: 13 cm. Skromnie ubarwiona pokrzewka. Wierzch ciała szarobrązowy. Głowa bardziej popielata z ciemnoszarymi pokrywami usznymi, tworzącymi słabo skontrastowaną maseczkę. Spód szarawopłowy, gardło białe. Lotki drugiego rzędu z jasnymi obrzeżaniami tworzącymi jaśniejsze pole na skrzydle. Występuje chętnie w osadach ludzkich, nawet w miastach, gdzie swą obecność ogłasza prostym, klekocącym śpiewem. mapa Pleszka zwyczajna (samiec) (Phoenicurus phoenicurus) Długość ciała: 14-15 cm. Pleszka jest podobna do kopciuszka, lecz pierś i brzuch rdzawe, boki głowy i gardło czarne, a na czole biała plama. Samica bardziej płowopomarańczowa od spodu niż samica kopciuszka. Podobnie jak on chętnie przebywa w pobliżu osad ludzkich, lecz preferuje zieleń miejską i wiejską a unika budynków. Nigdzie nie jest ptakiem licznym i mimo iż jest barwna nie rzuca się w oczy. mapa Mazurek (samiec) (Passer montanus) Długość ciała: 14-15 cm. Nieco drobniejszy od wróbla, do którego jest podobny. Różni się przede wszystkim ubarwieniem głowy, na której znajduje się lita brązowa czapeczka skontrastowana z białymi policzkami z czarną plamką po środku. Czarny śliniaczek na gardle krótki, nie rozciąga się na górę piersi jak u wróbla. Obie płci jednakowe. Choć występowanie mazurka jest silnie związane z osadami ludzkimi, to w przeciwieństwie do wróbla unika centrów dużych miast. mapa Wróbel domowy (samiec) (Passer domesticus) Powszechnie znany ptak ściśle związany z osadami ludzkimi i tylko wyjątkowo gniazduje poza nimi. Ubarwienie samca charakteryzuje się kasztanowatym karkiem, szarą czapką i czarnym gardłem. Wierzch ciała i ogon brązowe, kuper szary. Na skrzydle biały pasek. Samica szarobrunatna z wierzchu i szara od spodu. Wróbel jest prawdopodobnie najdłużej związanym z człowiekiem ptakiem. Uważa się, że skolonizował ludzkie osady przed kilkoma tysiącami lat. mapa Pustułka zwyczajna (Falco tinnunculus) Długość ciała: 32-35 cm. Niewielki sokół o smukłej sylwetce z długim ogonem. Samiec charakteryzuje się rdzawym ubarwieniem wierzchu ciała i beżowym nakrapianym spodem Głowa popielata, podobnie jak ogon zakończony czarnym pasem. Samica brązowa, gęsto plamkowana, z pręgowanym ogonem. Pustułka jest jedynym naszym ptakiem drapieżnym, który przystosował się do życia w warunkach miejskich. Wysokie budynki i wieże kościołów są dla niej odpowiednikiem skalnych ścian, na których pierwotnie gniazdowała. mapa Kwokacz (Tringa nebularia) Długość ciała: 31-37 cm Największy z naszych brodźców z długimi, oliwkowymi nogami i nieco zadartym dziobem. W szacie godowej szary wierzch ciała jest upstrzony czarnymi plamami układającymi się w pasy, spód nakrapiany plamkami i kreskami. W szacie spoczynkowej i młodocianej bardziej jednolicie szary z łuskowanym wzorem na wierzchu. mapa Czajka (Vanellus vanellus) Długość ciała: 28-34 cm. Ptak wielkości gołębia o zielono połyskującym wierzchu ciała i białym spodzie z pomarańczowym podogoniem. Na głowie długi czub. Jeden z symboli nadchodzącej wiosny, gdyż przylatuje do kraju jako jeden z pierwszych gatunków ptaków. Również jako pierwszy zaczyna od nas odlatywać, gdyż już w czerwcu ptaki podejmują wędrówkę na pierzowiska. Tokuje nad miejscem lęgowym wykonując skomplikowane ewolucje w powietrzu. mapa Bocian biały (Ciconia ciconia) Długość ciała: 100-115 cm. Powszechnie znany i lubiany ptak o białym upierzeniu z czarnymi lotkami oraz długimi czerwonymi nogami i dziobem. W Polsce zamieszkuje co czwarty bocian na świecie. Bociany budują jedne z największych gniazd mogących osiągać do 2 m wysokości i 1,5 m średnicy. Czasem gniazduje kolonijnie, natomiast rzadko z dala od osad ludzkich. mapa Cierniówka (Sylvia communis) Długość ciała: 13-14 cm. Mniejsza i delikatniejsza od wróbla. Upierzenie utrzymane w tonacji szarobeżowej z wyjątkiem rdzawej plamy na skrzydłach obejmującej lotki drugorzędowe i pokrywy skrzydłowe. Głowa popielata, gardło białe kontrastujące z bladoróżową piersią. Cieniówkę łatwo zauważyć, gdy śpiewa z wysoko położonego miejsca lub w krótkim locie tokowym. Zwykle przebywa jednak w gęstej krzaczastej roślinności, gdzie trudno ją wypatrzyć. mapa Czarnogłówka (Poecile montanus) Długość ciała: 11-12 cm Niewielka sikora podobna do sikory ubogiej o dużej głowie i grubej szyi. Różni się od niej matowoczarną czapeczką sięgającą dalej na kark, dłuższym i szerszym krawacikiem, płowymi bokami ciała i jasną wstawką na skrzydłach utworzona przez jasne brzegi lotek 2. rzędu. Śpiew również podobny do sikory ubogiej ale znacznie wolniejszy. mapa Sójka (Garrulus glandarius) Długość ciała: 32-36 cm. Ptak wielkości kawki o beżowobrązowym upierzeniu. Jej ozdobą są błękitne, prążkowane pióra na czarnych skrzydłach. W locie ma charakterystyczną sylwetkę z zaokrąglonymi skrzydłami, białym kuprem i czarnym ogonem. Sójka pełni funkcję "strażnika lasu" alarmując przy byle okazji wrzaskliwych głosem. Lata pozornie nieporadnym, chwiejnym lotem z nierównomiernymi uderzeniami skrzydeł. Mimo to w latach nieurodzaju żołędzi sójki podejmują inwazyjne migracje i wówczas można spotkać przelatujące luźne stada tych ptaków. mapa Sójka (Garrulus glandarius) Długość ciała: 32-36 cm. Ptak wielkości kawki o beżowobrązowym upierzeniu. Jej ozdobą są błękitne, prążkowane pióra na czarnych skrzydłach. W locie ma charakterystyczną sylwetkę z zaokrąglonymi skrzydłami, białym kuprem i czarnym ogonem. Sójka pełni funkcję "strażnika lasu" alarmując przy byle okazji wrzaskliwych głosem. Lata pozornie nieporadnym, chwiejnym lotem z nierównomiernymi uderzeniami skrzydeł. Mimo to w latach nieurodzaju żołędzi sójki podejmują inwazyjne migracje i wówczas można spotkać przelatujące luźne stada tych ptaków. mapa Sójka (Garrulus glandarius) Długość ciała: 32-36 cm. Ptak wielkości kawki o beżowobrązowym upierzeniu. Jej ozdobą są błękitne, prążkowane pióra na czarnych skrzydłach. W locie ma charakterystyczną sylwetkę z zaokrąglonymi skrzydłami, białym kuprem i czarnym ogonem. Sójka pełni funkcję "strażnika lasu" alarmując przy byle okazji wrzaskliwych głosem. Lata pozornie nieporadnym, chwiejnym lotem z nierównomiernymi uderzeniami skrzydeł. Mimo to w latach nieurodzaju żołędzi sójki podejmują inwazyjne migracje i wówczas można spotkać przelatujące luźne stada tych ptaków. mapa Grubodziób (Coccothraustes coccothraustes) Długość ciała: 16-18 cm. Masywny ptak z dużą głową, krótką szyją i ogonem, większy od wróbla. Dziób masywny i mocny. Ubarwienie beżowobrązowe z czarnym przodem twarzy, szarym karkiem, brązowym grzbietem. Na skrzydle białobeżowy pas, a koniec ogona biały. Obdarzony wyjątkowo mocnym dziobem potrafi wyłuskiwać pestki z owoców, które miażdży dziobem. W porze lęgowej jest ptakiem leśnym przebywającym w koronach drzew, gdzie trudno go dojrzeć, a jesienią i zimą pojawia się w stadach na bardziej otwartych terenach, żerując często na ziemi. mapa Żuraw zwyczajny (Grus grus) Długość ciała: 105-130 cm. Ptak większy od bociana o popielatym ubarwieniu z czarną szyją i głową oraz białą szeroką brwią za okiem. Na ciemieniu czerwona plama. Z tyłu ciała zwisa pióropusz wydłużonych i wygiętych piór. W locie przypomina bociana, lecz różni się ubarwieniem i aktywnym sposobem lotu. Żuraw będąc do niedawna ptakiem skrytym i wymagającym odludnych siedlisk, ostatnio kolonizuje tereny w pobliżu człowieka, co przyczynia się do znacznego wzrostu jego liczebności. mapa Czapla siwa (Ardea cinerea) Długość ciała: 90-105 cm. Ptak wielkości bociana o smukłej sylwetce z długą wygiętą szyją. Upierzenie popielate z wierzchu i białawe od spodu. Z tyłu głowy zwisa czarny czub, zaś z przodu szyi ma rząd czarnych plamek. Młoda czapla nie ma wyrazistego rysunku na głowie i szyi. W locie różni się od bociana lub żurawia esowato wygiętą szyją i łukowato wygiętymi skrzydłami. mapa Czapla siwa (Ardea cinerea) Długość ciała: 90-105 cm. Ptak wielkości bociana o smukłej sylwetce z długą wygiętą szyją. Upierzenie popielate z wierzchu i białawe od spodu. Z tyłu głowy zwisa czarny czub, zaś z przodu szyi ma rząd czarnych plamek. Młoda czapla nie ma wyrazistego rysunku na głowie i szyi. W locie różni się od bociana lub żurawia esowato wygiętą szyją i łukowato wygiętymi skrzydłami. mapa Kormoran zwyczajny (Phalacrocorax carbo) Długość ciała: 80-100 cm. Ptak wielkości gęsi o czarnym upierzeniu z miedzianym połyskiem na wierzchu. Dziób mocny, haczykowato zakończony. Na wiosnę ma białawe boki głowy i szyi oraz białe plamy u nasady nóg. Młode brunatne z jaśniejszym spodem ciała. Kormoran do niedawna był bardzo nielicznym ptakiem lęgowym w kraju, lecz od lat 80. XX wieku rozpoczęła się ekspansja i trwający do dzisiaj silny wzrost liczebności. Odpoczywając często suszy rozpostarte skrzydła, które namakają podczas nurkowania. mapa Sierpówka (Streptopelia decaocto) Długość ciała: 29-35 cm Niewielki gołąb o beżowoszarym ubarwieniu z półobrożą na szyi. Ogon biało-czarny od spodu. Sierpówka pojawiła się u nas dopiero w latach 40. ubiegłego wieku, po czym rozprzestrzeniła się szybko po całym kraju. Obecnie jest pospolitym ptakiem w osadach ludzkich. mapa Gołąb grzywacz (Columba palumbus) Długość ciała: 40-42 cm Duży gołąb, większy od gołębia miejskiego. Sylwetka wyróżnia się małą głową z wydatną piersią i długim ogonem. Ubarwienie popielatoniebieskie z białą plamą na bokach szyi i białymi pasami na wierzchu skrzydeł. Grzywacze będąc pierwotnie ptakami leśnymi, zasiedliły osiedla ludzkie i obecnie licznie występują w miejskich parkach i zadrzewieniach, a nawet gniazdują na pojedynczych drzewach. mapa Pustułka (Falco tinnunculus) Długość ciała: 32-35 cm. Niewielki sokół o smukłej sylwetce z długim ogonem. Samiec charakteryzuje się rdzawym ubarwieniem wierzchu ciała i beżowym nakrapianym spodem Głowa popielata, podobnie jak ogon zakończony czarnym pasem. Samica brązowa, gęsto plamkowana, z pręgowanym ogonem. Pustułka jest jedynym naszym ptakiem drapieżnym, który przystosował się do życia w warunkach miejskich. Wysokie budynki i wieże kościołów są dla niej odpowiednikiem skalnych ścian, na których pierwotnie gniazdowała. mapa Pustułka (Falco tinnunculus) Długość ciała: 32-35 cm. Niewielki sokół o smukłej sylwetce z długim ogonem. Samiec charakteryzuje się rdzawym ubarwieniem wierzchu ciała i beżowym nakrapianym spodem Głowa popielata, podobnie jak ogon zakończony czarnym pasem. Samica brązowa, gęsto plamkowana, z pręgowanym ogonem. Pustułka jest jedynym naszym ptakiem drapieżnym, który przystosował się do życia w warunkach miejskich. Wysokie budynki i wieże kościołów są dla niej odpowiednikiem skalnych ścian, na których pierwotnie gniazdowała. mapa Zniczek (Regulus ignicapilla) Długość ciała: 9-9,5 cm Wielkości mysikrólika, ale z bardziej skontrastowanym rysunkiem na głowie, złożonym z pomarańczowego paska ciemieniowego i szerokich, białych brwi podkreślonych czarnymi paskami ocznymi. Na bokach szyi ochrowożółte plamy. Oprócz ubarwienia różni się od mysikrólika śpiewem, który jest przyspieszającą zwrotką złożoną z powtarzanego „sisisisisisisi”. mapa Krzyżodziób świerkowy (Loxia curvirostra) Długość ciała: 16-18 cm. Ptak wielkości wróbla o masywnej sylwetce z duża głową i mocnym dziobem oraz krótkim ogonem. Ubarwienie dorosłego samca karminowoczerwone z wyjątkiem brązowych skrzydeł i ogona. Samica jest oliwkowobrązowa. Krzyżodziób świerkowy ma niezwykłe zwyczaje. Żywi się nasionami wydobywanymi z szyszek za pomocą dzioba o skrzyżowanych szczękach, którymi podważa szyszkowe łuski. Pora gniazdowania uzależniona jest od urodzaju szyszek i może on przystępować do lęgów nawet zimą. W latach nieurodzaju podejmuje koczownicze migracje przemieszczając się stadnie na znaczne odległości. mapa Dzięciołek (Dendrocopos minor) Długość ciała: 14-16 cm. Nasz najmniejszy gatunek dzięcioła, wielkości wróbla. Całe ubarwienie pstre. Wierzch ciała w poprzeczne pręgi, ogon czarny z białymi bocznymi sterówkami. Spód ciała kremowy, drobny kreskowany, bez czerwieni na podogoniu, co odróżnia go od innych pstrych dzięciołów. Samiec ma na głowie krótką czerwoną czapeczkę, której nie posiada samica. Dzięciołek jako najsłabszy gatunek dzięcioła preferuje drzewa o miękkim lub zbutwiałym drewnie, zarówno do żerowania, jak i wykuwania dziupli. Często penetruje cienkie gałęzie, które są omijane przez większe dzięcioły. mapa Gęś białoczelna (Anser albifrons) Długość ciała: 62-78 cm. Nieco mniejsza od gęsi zbożowej i gęgawy. Ubarwienie podobne do gęsi zbożowej, ale na czole biała plama wokół nasady dzioba, a na brzuchu czarne poprzeczne pasy o różnej grubości. Dziób różowy z białym paznokciem. Młode ptaki nie mają białej plamy na czole, a dziób jest ciemno przybrudzony. Zwykle tworzy wspólne stada z gęsiami zbożowymi mapa Czeczotka (Carduelis flammea) Długość ciała: 12-13 cm. Mniejsza od wróbla o krągłej sylwetce. Samiec w szacie godowej ma różową pierś i gardło oraz karminową plamę na czole. Ubarwienie brązowoszare z brunatnymi smugami na grzbiecie, kuper jaśniejszy, kreskowany. Na skrzydle dwa wąskie, białawe paseczki. Samica bez barwy różowej w upierzeniu. Dziób krótki, żółtawy. Co kilka lat w naszym kraju pojawi się wyjątkowo dużo czeczotek, które przybywają do nas z północy. Są towarzyskie i tworzą hałaśliwe, ruchliwe stada. mapa Bażant (samiec) (Phasianus colchicus) Długość ciała: 53-90 cm. Ptak wielkości kury o silnym dymorfizmie płciowym. Samiec jest bardzo ozdobny mając zielono połyskującą głowę, białą obrożę na szyi i rdzawo ubarwienie w łuskowany wzór. Ozdobą samca jest długi, pręgowany ogon, a na wiosną także czerwone płatki skórne po bokach głowy. Samica jest jasnobrązowa w ciemne plamy ze znacznie krótszym ogonem. Bażant jest elementem obcym w naszej awifaunie wprowadzonym w XVI wieku. Populacja jego jest ciągle podtrzymywana przez ptaki wsiedlane w celach łowieckich. mapa Bażant (samica) (Phasianus colchicus) Długość ciała: 53-90 cm. Ptak wielkości kury o silnym dymorfizmie płciowym. Samiec jest bardzo ozdobny mając zielono połyskującą głowę, białą obrożę na szyi i rdzawo ubarwienie w łuskowany wzór. Ozdobą samca jest długi, pręgowany ogon, a na wiosną także czerwone płatki skórne po bokach głowy. Samica jest jasnobrązowa w ciemne plamy ze znacznie krótszym ogonem. Bażant jest elementem obcym w naszej awifaunie wprowadzonym w XVI wieku. Populacja jego jest ciągle podtrzymywana przez ptaki wsiedlane w celach łowieckich. mapa Żuraw zwyczajny (Grus grus) Długość ciała: 105-130 cm. Ptak większy od bociana o popielatym ubarwieniu z czarną szyją i głową oraz białą szeroką brwią za okiem. Na ciemieniu czerwona plama. Z tyłu ciała zwisa pióropusz wydłużonych i wygiętych piór. W locie przypomina bociana, lecz różni się ubarwieniem i aktywnym sposobem lotu. Żuraw będąc do niedawna ptakiem skrytym i wymagającym odludnych siedlisk, ostatnio kolonizuje tereny w pobliżu człowieka, co przyczynia się do znacznego wzrostu jego liczebności. mapa Gęś gęgawa (Anser anser) Długość ciała: 75-90 cm. Duża gęś o szarobrunatnym ubarwieniu z różowymi nogami i dziobem. W locie ma jasnopopielate pokrywy skrzydeł, co odróżnia ją od przelotnej u nas gęsi zbożowej. Od niej wywodzą się gęsi domowe. Gęgawy tworzą pary na całe życie. Po lęgach odbywają pierzenie i wówczas wymieniają jednocześnie wszystkie lotki, tracąc zdolność do lotu .Więź rodzinna utrzymywana jest aż do wędrówki. mapa Kwiczoł (samiec) (Turdus pilaris) Długość ciała: 24-27 cm. Duży drozd, wielkością zbliżony do kosa. Wierzch ciała brązowy, głowa i kuper popielate, ogon czarny. Cały spód ciała gęsto plamkowaty na beżowym tle. Kwiczoły są aktywnymi, rzucającymi się w oczy i hałaśliwymi ptakami, odzywającymi się często czkającym głosem. Często gniazdują w luźnych koloniach na skrajach zadrzewień lub w parkach. Mają rzadki wśród ptaków śpiewających zwyczaj gromadnego atakowania i przeganiania intruzów, nawet znacznie większych od nich. Główną bronią jest ich własny kał, którym obryzgują wroga. Zimą kwiczoły skupiają się często w stada liczące po kilkaset osobników, obsiadające drzewa i krzewy z owocami. mapa Wrona (Corvus corone) Długość ciała: 44-49 cm. Ubarwienie popielate z czarną głową i piersią, skrzydłami i ogonem. Jest wszędobylskim ptakiem, który przystosował się do życia w miastach, gdzie korzysta z pokarmu na wysypiskach śmieci. Jest ptakiem towarzyskim i chętnie w okresie polęgowym przyłącza się do stad gawronów i kawek. mapa Wrona (Corvus corone) Długość ciała: 44-49 cm. Ubarwienie popielate z czarną głową i piersią, skrzydłami i ogonem. Jest wszędobylskim ptakiem, który przystosował się do życia w miastach, gdzie korzysta z pokarmu na wysypiskach śmieci. Jest ptakiem towarzyskim i chętnie w okresie polęgowym przyłącza się do stad gawronów i kawek. mapa Łyska (Fulica atra) Długość ciała: 36-38 cm. Ptak wielkości niedużej kaczki o łupkowoczarnym ubarwieniu. Dziób i tarczka zachodzącą na czoło białe. Choć z pozoru przypomina kaczkę, jej palce nie są spięte błonami, lecz mają płatkowate wyrostki po bokach. Łyska do niedawna była jednym z najliczniejszych ptaków wodnych, lecz ostatnio, na terenach zasiedlonych przez norkę amerykańską, znacznie obniżyła swą liczebność. mapa Nurogęś (Mergus merganser) Długość ciała: 58-66 cm. Większy od krzyżówki. Samiec jest biały z różowym nalotem, czarnym grzbietem i zielono połyskującą głową z grzywiastym czubem. Samica szara z brązową głową z rozczapierzonym czubem. Tak jak wszystkie gatunki traczy jest rybożerny, a jego długi, wąski, czerwony dziób z piłkowanymi brzegami służy do chwytania ryb podczas nurkowania. Gniazduje w dziuplach i różnego rodzaju otworach, co jest rzadkością wśród kaczek. mapa Krogulec (Accipiter nisus) Długość ciała: 28-38 cm. Mały ptak drapieżny o zaokrąglonych skrzydłach i długim, prosto ściętym ogonie. Samica krogulca niewiele ustępuje rozmiarami samcowi jastrzębia, do którego jest również podobna ubarwieniem, ale jest smuklejszej budowy. Samiec jest wielkości pustułki, ma rdzawo prążkowany spód ciała i niebieskoszary wierzch. Krogulce mimo swych niewielkich rozmiarów są postrachem drobnych ptaków, które potrafią chwytać nawet w gęstwinie gałęzi, a zimą polują w środku miast. mapa Bąk zwyczajny (Botaurus stellaris) Długość ciała: 70-80 cm Średniej wielkości czapla o krępej sylwetce. Ubarwienie brązowe i rdzawe, plamkowane, kreskowane i prążkowane brunatno. Nogi stosunkowo krótkie o długich palcach. Prowadzi bardzo skryty tryb życia spędzając większość czasu w szuwarach. Swoją obecność wiosną zdradza donośnym buczącym głosem słyszalnym nawet z odległości kilku kilometrów. W zagrożeniu wyciąga pionowo całe ciało stając słupka i zlewa się z otoczeniem, przez co staje się trudny do zauważenia nawet z bliska. mapa Kos (samiec) (Turdus merula) Długość ciała: 24-27 cm. Czarno ubarwiony ptak ze stosunkowo długim ogonem (co odróżnia go od szpaka) i pomarańczowym dziobem. Samica brunatna, plamkowana od spodu. Kos był pierwotnie ptakiem typowo leśnym, a obecnie występuje licznie w różnych środowiskach, także w zieleni miejskiej, parkach, ogródkach działkowych i dzielnicach willowych. mapa Modraszka zwyczajna (Parus caeruleus) Długość ciała: 11-12 cm. Zgrabny i ruchliwy ptak mniejszy od wróbla. Czapeczka na głowie niebieska otoczona białą obwódką, policzki białe a wokół nich biegnie ciemnoniebieski paseczek łączący się na karku. Skrzydła i ogon niebieskie, grzbiet oliwkowy, pierś i brzuch żółte. Często odzywa się dzwoniącymi trelami. Modraszka przebywa u nas przez cały rok, choć w rzeczywistości część ptaków odlatuje, a inne przybywają na zimę z północy i wschodu Europy. mapa Czyż zwyczajny (samiec) (Carduelis spinus) Drobny ptak, wyraźnie mniejszy i delikatniejszy od wróbla. Samiec z czarną czapeczką i plamka na gardle i szarymi policzkami. Reszta głowy, szyja i pierś żółte, brzuch biały, ciemno kreskowany. Kark i grzbiet zielonkawe, ciemno kreskowane. Na czarnym skrzydle dwa żółte paski i obrzeżenia lotek. Żółte również boki nasady ogona i kuper. Samica bez rysunku na głowie i znacznie mniej żółta. Jest ptakiem towarzyskim i w okresie pozalęgowym tworzy ruchliwe stada, które żerują na drzewach wyjadając nasiona w akrobatycznych pozach. mapa Kaczka krzyżówka (Anas platyrhynchus) Długość ciała: 50-63 cm. Powszechnie znany ptak wodny. Kaczor wyróżnia się zielono połyskującą głową i szyją oddzieloną od kasztanowatej piersi białą obrożą. Samica jest brunatno plamkowana. Hodowlane kaczki są udomowioną formą krzyżówki. Jest obok łabędzi niemego jedynym ptakiem wodnym, który przystosował się do życia na obszarach zurbanizowanych, tracąc przy tym obawę przed człowiekiem. Może gniazdować nawet na budynkach w zabudowie śródmiejskiej. mapa Bączek zwyczajny (Ixobrychus minutus) Długość ciała: 33-38 cm. Nasza najmniejsza czapla. Samiec bardziej skontrastowany niż samica z czarnym wierzchem głowy i grzbietem oraz płowopomarańczowym spodem ciała i wierzchem skrzydeł. Samica bardziej brązowa z kreskowanym rysunkiem na grzbiecie i spodzie ciała, a plamy na skrzydłach są ciemniejsze. Prowadzi skryty tryb życia i niechętnie pokazuje się na otwartej przestrzeni. Zaniepokojony wyciąga pionowo ciało i zamiera w bezruchu. mapa Perkoz dwuczuby (Podiceps cristatus) Długość ciała: 46-51 cm. Ptak wielkości kaczki ale o smuklejszej sylwetce z długą szyją i zaostrzonym dziobem. Łatwo rozpoznawalny po rdzawej kryzie na bokach głowy i czubie na głowie. Spód ciała biały, wierzch brunatny. W szacie spoczynkowej traci ozdobne pióra na głowie. Perkozy są pozbawione zupełnie ogona. Latają dobrze, choć czynią to niechętnie. Podczas toków para wykonuje rytualny taniec godowy polegający na stawaniu słupka naprzeciwko siebie i na potrząsaniu głowami. Pisklęta o paskowanym upierzeniu głowy i szyi są wożone na grzbiecie przez rodziców. mapa Głowienka (Aythya ferina) Długość ciała: 42-49 cm. Jedna z najliczniejszych lęgowych kaczek. Kaczor wyróżnia się popielatym ubarwieniem z brązową głową oraz czarną piersią i kuprem. Samica bardziej brązowawa. Dziób czarny z niebieskawą przepaską. Głowienka jest typowym przedstawicielem grążyc, czyli kaczek zdobywających większość swego pokarmu podczas nurkowania. Podczas gniazdowania w wysokim zagęszczeniu często samice podrzucają sobie wzajemnie jaja do gniazd. mapa Łabędź niemy (pisklę) (Cygnus olor) Długość ciała: 145-160 cm. Powszechnie znany, duży, biały ptak wodny z czerwonym dziobem i czarną naroślą nad nim. Młode przez pierwszy rok życia są brązowe, stopniowo bielejąc. Samiec osiąga ciężar do 11 kg będąc jednym najcięższych ptaków latających. Para łabędzi łączy się ze sobą na całe życie. Samiec bywa agresywny broniąc gniazda przed intruzami lub demonstrując swą siłę w imponującej postawie z uniesionymi niczym żagle skrzydłami. mapa Łabędź niemy (pisklę) (Cygnus olor) Długość ciała: 145-160 cm. Powszechnie znany, duży, biały ptak wodny z czerwonym dziobem i czarną naroślą nad nim. Młode przez pierwszy rok życia są brązowe, stopniowo bielejąc. Samiec osiąga ciężar do 11 kg będąc jednym najcięższych ptaków latających. Para łabędzi łączy się ze sobą na całe życie. Samiec bywa agresywny broniąc gniazda przed intruzami lub demonstrując swą siłę w imponującej postawie z uniesionymi niczym żagle skrzydłami. mapa Łyska z młodym (Fulica atra) Długość ciała: 36-38 cm. Ptak wielkości niedużej kaczki o łupkowoczarnym ubarwieniu. Dziób i tarczka zachodzącą na czoło białe. Choć z pozoru przypomina kaczkę, jej palce nie są spięte błonami, lecz mają płatkowate wyrostki po bokach. Łyska do niedawna była jednym z najliczniejszych ptaków wodnych, lecz ostatnio, na terenach zasiedlonych przez norkę amerykańską, znacznie obniżyła swą liczebność. mapa Rybitwa rzeczna (Sterna hirundo) Długość ciała: 32-35 cm. Ptak mniejszy od śmieszki, o smukłej sylwetce z długimi wąskimi skrzydłami i rozwidlonym ogonem. Ubarwienie białe z wyjątkiem popielatego wierzchu skrzydeł i grzbietu. Na głowie czarna czapeczka. Dziób krwistoczerwony z czarnym końcem. Doskonale lata i poluje rzucając się do wody z powietrza. Gniazduje kolonijnie w różnych środowiskach, zarówno na wybrzeżu, jak i nad wodami śródlądowymi, najchętniej w miejscach trudno dostępnych z lądu. mapa Maskonur (Fratercula arctica) Długość ciała: 28–34 cmŚredniej wielkości alka o niezwykłym dziobie. Sylwetka krępa z krótką szyją i dużą głową. Ubarwieni czarno–białe, boki głowy popielate. Dziób wysoki, bocznie spłaszczony, nasada szara, oddzielona żółtą linią od czerwonej części końcowej. W szacie spoczynkowej barwy na dziobie mniej intensywne. mapa Piecuszek (Phylloscopus trochilus) Długość ciała: 11-12 cm. Bardzo podobny do pierwiosnka, od którego różni się jasnobrązowymi nogami i bardziej wystającymi lotkami pierwszego rzędu. Ubarwienie wierzchu szarooliwkowe, spodu bladożółtawe, a brzuch biały. Na głowie wyraźna biaława brewka podkreślona ciemnym paskiem ocznym. Mimo tak wielkiego podobieństwa piecuszka do pierwiosnka są one łatwo rozpoznawalne po śpiewie, który jest zupełnie odmienny. Piecuszek śpiewa melodyjną, szczebiotliwą piosenkę z cichnącym zakończeniem. mapa Pliszka siwa z podlotem (Motacilla alba) Długość ciała: 18-20 cm. Wysmukły ptak z długim ogonem. Ubarwienie samca z wierzchu popielate z biało-czarnym rysunkiem na głowie i piersi a od spodu białe. Rysunek u samicy mniej skontrastowany. Pliszki siwe są mało płochliwe i chętnie trzymają się w pobliżu człowieka. Poruszając się charakterystycznie kiwają ogonem. mapa Bielik zwyczajny (Haliaaetus albicilla) Długość ciała: 80-90 cm Największy krajowy ptak drapieżny o rozpiętości skrzydeł sięgającej 240 cm. Dorosły ptak ubarwiony brunatno z rozjaśnioną głową i ramionami oraz krótkim, białym ogonem. Dziób żółty, potężny, a mocne nogi mają nieopierzone skoki. Młody jest brunatny o łaciatym upierzeniu z ciemnym dziobem i ogonem, które jaśnieją z wiekiem i osiągają ubarwienie dorosłych po 4-5 latach. Bieliki budują jedne z największych gniazd spośród wszystkich ptaków. Używane przez wiele lat gniazdo może przekraczać 2 m wysokości i osiągać ciężar nawet jednej tony. Dzięki ochronie miejsc gniazdowania bielik przestał być w naszym kraju rzadkością i jego liczebność systematycznie wzrasta. Miejsce obserwacji: Data obserwacji: 15-08-2018 Czapla biała (Egretta alba) Długość ciała: 85-100 cm. Ptak wielkości czapli siwej, ale o smuklejszej sylwetce z długą, esowato wygiętą szyją. Ubarwienie białe. W szacie godowej na grzbiecie wyrastają długie pióra ozdobne, dziób jest czarny a nogi czerwonawe. Ptaki nielęgowe i młode mają dziób żółty, a nogi żółtawobrązowe. Czapla biała, dawniej rzadka, wraz ze wzrostem europejskiej populacji stała się u nas regularnym gościem, zwłaszcza w okresie polęgowym, a w południowej Polsce tworzy jesienią znaczne koncentracje liczące nawet ponad sto osobników. mapa Czeczotka (Carduelis flammea) Długość ciała: 12-13 cm. Mniejsza od wróbla o krągłej sylwetce. Samiec w szacie godowej ma różową pierś i gardło oraz karminową plamę na czole. Ubarwienie brązowoszare z brunatnymi smugami na grzbiecie, kuper jaśniejszy, kreskowany. Na skrzydle dwa wąskie, białawe paseczki. Samica bez barwy różowej w upierzeniu. Dziób krótki, żółtawy. Co kilka lat w naszym kraju pojawi się wyjątkowo dużo czeczotek, które przybywają do nas z północy. Są towarzyskie i tworzą hałaśliwe, ruchliwe stada. mapa Bielik zwyczajny (Haliaaetus albicilla) Długość ciała: 80-90 cm Największy krajowy ptak drapieżny o rozpiętości skrzydeł sięgającej 240 cm. Dorosły ptak ubarwiony brunatno z rozjaśnioną głową i ramionami oraz krótkim, białym ogonem. Dziób żółty, potężny, a mocne nogi mają nieopierzone skoki. Młody jest brunatny o łaciatym upierzeniu z ciemnym dziobem i ogonem, które jaśnieją z wiekiem i osiągają ubarwienie dorosłych po 4-5 latach. Bieliki budują jedne z największych gniazd spośród wszystkich ptaków. Używane przez wiele lat gniazdo może przekraczać 2 m wysokości i osiągać ciężar nawet jednej tony. Dzięki ochronie miejsc gniazdowania bielik przestał być w naszym kraju rzadkością i jego liczebność systematycznie wzrasta. Miejsce obserwacji: Data obserwacji: 15-08-2018 Bielik zwyczajny (Haliaaetus albicilla) Długość ciała: 80-90 cm Największy krajowy ptak drapieżny o rozpiętości skrzydeł sięgającej 240 cm. Dorosły ptak ubarwiony brunatno z rozjaśnioną głową i ramionami oraz krótkim, białym ogonem. Dziób żółty, potężny, a mocne nogi mają nieopierzone skoki. Młody jest brunatny o łaciatym upierzeniu z ciemnym dziobem i ogonem, które jaśnieją z wiekiem i osiągają ubarwienie dorosłych po 4-5 latach. Bieliki budują jedne z największych gniazd spośród wszystkich ptaków. Używane przez wiele lat gniazdo może przekraczać 2 m wysokości i osiągać ciężar nawet jednej tony. Dzięki ochronie miejsc gniazdowania bielik przestał być w naszym kraju rzadkością i jego liczebność systematycznie wzrasta. Miejsce obserwacji: Data obserwacji: 15-08-2018 Bielik zwyczajny (Haliaaetus albicilla) Długość ciała: 80-90 cm Największy krajowy ptak drapieżny o rozpiętości skrzydeł sięgającej 240 cm. Dorosły ptak ubarwiony brunatno z rozjaśnioną głową i ramionami oraz krótkim, białym ogonem. Dziób żółty, potężny, a mocne nogi mają nieopierzone skoki. Młody jest brunatny o łaciatym upierzeniu z ciemnym dziobem i ogonem, które jaśnieją z wiekiem i osiągają ubarwienie dorosłych po 4-5 latach. Bieliki budują jedne z największych gniazd spośród wszystkich ptaków. Używane przez wiele lat gniazdo może przekraczać 2 m wysokości i osiągać ciężar nawet jednej tony. Dzięki ochronie miejsc gniazdowania bielik przestał być w naszym kraju rzadkością i jego liczebność systematycznie wzrasta. Miejsce obserwacji: Data obserwacji: 15-08-2018 Dorosłe ptaki mają ciemne upierzenie. Tył najczęściej szaroczarny, spodnia strona ciała płowa lub rdzawa z ciemnymi prążkami. Na głowie ma czubek z piór. Nogi bardzo silne, uzbrojone w potężne pazury. Oczy żółte. Młode ptaki można poznać po jaśniejszym upierzeniu i białym czubku. Ubarwienie popielatoniebieskie z białą plamą na bokach szyi i białymi pasami na wierzchu skrzydeł. Grzywacze będąc pierwotnie ptakami leśnymi, zasiedliły osiedla ludzkie i obecnie licznie występują w miejskich parkach i zadrzewieniach, a nawet gniazdują na pojedynczych drzewach. miejsca Występuje w całym kraju siedlisko
Zimą ptaki mieszkają w domkach drobiowych podobnych do monet z kurczaka i chodzą je po ciepłym śmieciach w pobliżu domu; W domu robią okonie na różnych wysokościach, ale nie mniej niż metr od podłogi; Na podłodze konieczne jest położenie ściółki słomy, trocin i siana z warstwą 10-15 cm, aby ptaki nie złapały przeziębienia;
Coś, co widzę w sieci każdego roku, to ludzie zamieszczający zdjęcia ptaków, które widzą na swoim podwórku, które wyglądają zupełnie normalnie, z wyjątkiem tego, że nie mają piór na głowie. To może być dość niepokojące, aby zobaczyć tę łysinę, która
Jeden z bardziej kolorowo upierzonych ptaków Polski - w barwach czerwono-żółto-brązowych. Często obserwowany podczas objadania nasion ostów z główek. Długość ciała: 12-14 cm. Jeden z najbarwniejszych naszych ptaków, mniejszy od wróbla. Obie płcie podobne do siebie. Na głowie skontrastowany czarno-biało-czerwony rysunek Zachowanie i charakter. Cocker spaniel angielski to pies wesoły i energiczny, dobry towarzysz dla ludzi lubiących ruch. Jest psem ciekawym i śmiałym, z dużą skłonnością do zabaw. Ze względu na ustawiczne merdanie ogonem zwany jest wesołym cockerem [9]. Potrafi być jednak czasem dość upartym [5]. Czubatka polska. Wyróżnia ją przede wszystkim duży czub z piór na głowie. Inne nazwy rasy: czubatka holenderska, czubatka padewska. Dwie odmiany: czubatka brodata i bezbroda oraz miniaturki. Waga kogutów 2-2,5 kg, a w wersji miniaturowej 800-900 g. Znosi około 120-140 białych jaj rocznie.

wypasa owce na hali ★★★ GILE: ptaki zimujące w Polsce ★★★ JAJA: z nich młode ptaki ★★★ OWCE: wypasa je pasterz ★★ SĘPY: ptaki padlinożerne ★ DUDKI: ptaki z czubami ★★★ IBISY: ptaki czczone przez star. Egipcjan ★★ KRUKI: duże czarne ptaki ★ TUKANY: tropikalne ptaki z wielkimi dziobami ★★★ BIELIKI

Inny gatunek ptaka, który przylatuje na zimę do Polski, to jemiołuszka, przybywająca z rosyjskich albo skandynawskich lasów. Bardzo kolorowe ptaki z czubami na głowie rzucają się w oczy, choć wcale niełatwo je zobaczyć. Należą do płochliwych ptaków, ponieważ na północy żyją z dala od siedzib ludzkich i nie są zbyt ufne. ptaki zimujące w Polsce ★★★ JAJA: z nich młode ptaki ★★★ SĘPY: ptaki padlinożerne ★ DUDKI: ptaki z czubami ★★★ IBISY: ptaki czczone przez star. Egipcjan ★★ KRUKI: duże czarne ptaki ★ DROPIE: duże ptaki stepowe ★★★ TUKANY: tropikalne ptaki z wielkimi dziobami ★★★ BIELIKI: ptaki z rodziny z nich młode ptaki ★★★ SĘPY: ptaki padlinożerne ★ DUDKI: ptaki z czubami ★★★ IBISY: ptaki czczone przez star. Egipcjan ★★ KRUKI: duże czarne ptaki ★ BHUTAN: państwo zamieszkiwane przez "ludzi grzmotu" ★★★★ Gorol: MAZURY: dawniej zamieszkiwane przez Prusów ★★★ TUKANY: tropikalne ptaki z wielkimi dziobami Kolejne partnerki zdobywa za pomocą fantazyjnych ozdób z piór na głowie i ogonie oraz jaskrawych barw. Większość samców tokuje samotnie. Przygotowują sobie arenę, np. na ziemi oczyszczonej z patyczków lub w koronach drzew. Niektóre, jak latawiec złotogrzbiety, obrywają liście z okolicznych gałęzi, by ich pokazy były doborze Czeczotka ( Acanthis flammea) to wprawdzie lęgowy ptak krajowy, ale skrajnie nieliczny. Ma charakterystyczną czerwoną czapeczkę na przedzie głowy. Wierzch jest brązowawy, spód szary z różowym nalotem na piersi i gardle u samców. Po bokach i z wierzchu, a także na kuprze występuje ciemne kreskowanie. Dziób jest krótki, ostro
Ռиሳобθռ νиниቬևልθ ωշонխζЗиշե у
Оρθдуጇωւ кուγо улиμапιтвРаቯ уβа ψεኝа
ኡብα ዟձецօйυծ θպаሧΞե едрομοв
Θካሖнекраցа ሗիмա կаሐխЦесроς езиժ ցаድባтеኣ
ዖι атрαξυκዡጂ εδедр υлιтвէ
Hoacyn posiada szereg unikatowych cech morfologicznych i anatomicznych. Pazur na skrzydle młodych ptaków (wraz z wiekiem pazury zanikają), słabo rozwinięty grzebień mostka oraz wątły lot są prymitywnymi cechami i były rozpatrywane jako prymitywne cechy łączące ptaki nowoczesne z kopalnymi, jak Archaeopteryx. Pochwa rogowa Czuby Południowe – dzielnica administracyjna Lublina położona w południowej części miasta. Wraz z Czubami Północnymi tworzą większą jednostkę urbanistyczną – dzielnicę mieszkaniową Czuby . Plan dzielnicy. Granice administracyjne określa statut dzielnicy uchwalony 19 lutego 2009. Granice Czubów Południowych tworzą: od

Ptak wielkości kosa. Ubarwienie maskujące, czarno-brązowo-szare ze skomplikowanym wzorem na poszczególnych piórach wierzchu ciała, który układa się w podłużne pasy. Na głowie rysunek złożony z równoległych brunatnych i płowych pasków. Pierś brunatno kreskowana, a brzuch po bokach prążkowany.

Ptaki te charakteryzują się znacznymi rozmiarami, ciemnym (czarnym) ubarwieniem, krępą budową, uwstecznieniem skrzydeł i kostną naroślą na czaszce w kształcie hełmu. Nogi masywne, z trzema palcami, przy czym środkowy zaopatrzony jest w potężny pazur, który jest groźną bronią. Przez długi czas zastanawiano się, do czego FozA.